پاراگلایدر جزء آن دسته از ورزشهای هوایی است که با وجود گذشت مدتزمان کوتاه از شکلگیری آن در کشور از استقبال خوبی بین بانوان برخوردار شده است.
پاراگلایدر سال ۷۸ به عنوان یکی از ورزشهای هوایی در قالب انجمن ورزشهای هوایی از سوی سازمان تربیتبدنی ثبت شد و در زیر مجموعه فدراسیون انجمنهای ورزشی رسما کار خود را آغاز کرد.
مسوولان سازمان تربیتبدنی، پاراگلایدر را به عنوان سیوسومین رشته ورزشی برای بانوان که میتوانند بدون هیچ محدودیتی مثل سایر رشتهها به طور رسمی در آن فعالیت داشته باشند، معرفی کردند.
در حال حاضر نزدیک به ۱۲ سال از شروع به کار این ورزش نوپا در بین زنان ایرانی گذشته و آنها توانستهاند به صورت مختلط، در کنار مردان این رشته مسابقه بدهند، در مواردی حتی از آنها پیشی بگیرند و سکوهای اول کشور را به خود اختصاص دهند.
آذر مزرعیفراهانی، نایبرییس انجمن ورزشهای بانوان ایران که خود از پیشکسوتان پاراگلایدر است، معتقد است این ورزش با تمام محدودیتهایی که در تمام این سالها برای بانوان داشته است، بهگونهای جای خود را بین علاقهمندان به آن باز کرده که در حال حاضر، ایران بیش از صد پرنده فعال زن دارد.
او در اینباره به شرق میگوید: «پاراگلایدر از سال ۷۲ وارد ایران شد و در ابتدا آقایان فعالیت خود را در این رشته آغاز کردند. با وجود اینکه خانمها نیز از همان روزهای نخست تمایل داشتند به آن ورود کنند اما بنا به دلایلی چون مخالفت خانوادهها به دلیل خطرآفرین بودن آن، هزینه بالای تجهیزات و امکانات این ورزش و البته داشتن محدودیت در نوع پوشش خود، این شرایط برایشان فراهم نبود که به طور جدی وارد میدان شوند به همین دلیل تعداد بانوان پاراگلایدر باز خیلی کم بود.
خود من جزء معدود نفراتی بودم که تقریبا همزمان با مردان از همان سالها فعالیتم را در این رشته شروع کردم. اما از سال ۷۸ به بعد از زمانیکه این ورزش رسما برای بانوان شناخته شد، فعالیت زنان پررنگ شد و شرایطی به وجود آمد تا آنها در کنار مردان در مسابقات شرکت کنند.»
او به نبود محدودیت در ادغام مسابقات پاراگلایدر برای زنان و مردان اشاره میکند. «با توجه به اینکه نوع برگزاری مسابقات پاراگلایدر به گونهای است که ارتباطی بین ورزشکاران وجود ندارد، ادغام آن بلامانع است.
از طرفی لباسی هم که برای بانوان از سوی سازمان تربیتبدنی وقت طراحی شد در قالب مانتو و مقنعه، به صورت کاملا پوشیده است، حجاب ورزشکاران را حفظ میکند و مشکلی در این خصوص برای آنها به وجود نمیآورد.
خوشبختانه برگزاری مسابقات به این شکل باعث شده تا خانمها و آقایان رقابت نزدیکی به هم داشته باشند. بانوان سابقه این را داشتهاند که رقابتهای کشوری سالهای گذشته را که سکوی اول و دوم مسابقات بوده به خود اختصاص دهند.»
با این حال تنها مربی زن پاراگلایدر ایران از برگزاری اولین دوره مسابقات کشوری مختص بانوان خبر میدهد. «با توجه به اینکه الان ما به جایی رسیدهایم که بیش از صد پرنده زن حرفهای در تمام استانهای کشور داریم در نظر داریم از این پس مسابقات کشوری را جداگانه برای بانوان برگزار کنیم.
در صورتیکه تا پایان سال شرایط جوی مناسب باشد، این رقابتها را به میزبانی یکی از استانها برگزار میکنیم. با وجود اینکه ما بانک تبلیغات فعالی برای ورزشهای هوایی در مقایسه با سایر رشتههای پرطرفدارتر مثل والیبال و بسکتبال برای خانمها نداریم اما باید بگویم، شهرستانیها استقبال زیادی از ورزشهای هوایی به خصوص پاراگلایدر کردهاند و تاکنون توانستهاند سایتهای پروازی زیادی را در انجمن به ثبت برسانند.»
البته مزروعی از مشکلات پاراگلایدربازان هم میگوید. «استقبال بانوان از پاراگلایدر خیلی خوب است اما چون این رشته نوپاست و آنطور که باید، تبلیغی برای معرفی آن نشده، خانوادهها اکثرا مانع فعالیت دختران خود در آن میشوند. نبود مربی زن در این رشته به جهت آموزش درست بانوان این نگرانی را برای خانوادهها به وجود آورده که پاراگلایدر به دلیل پرواز در هوا خطرآفرین است. از طرفی عدم توانایی در پرداخت هزینههای بالای امکانات و تجهیزات سایتهای پروازی و نبود پشتوانه مالی از سوی نهادهای دولتی دیگر عامل مهمی است که باعثشده تا خانمها نتوانند فعالیت پررنگتری در این ورزش هوایی داشته باشند.»
او که خود را تنها مربی زن پاراگلایدارباز ایران معرفی میکند در این خصوص ادامه میدهد: «یکی از نقاط ضعفی که به کار ما وارد است، این بوده که تا الان نتوانستیم در بخش آموزش اقدام درستی انجام دهیم. ما اگر بخواهیم جای زنان را به خوبی در این رشته باز کنیم باید به تربیت مربیان این حوزه هم بپردازیم. در حال حاضر به جز خود من که مسوولیت انجمن ورزشهای هوایی بانوان را بر عهده دارم هیچ مربی زن دیگری در کشور وجود ندارد. به هر حال من به عنوان تنها مربی زن این رشته نمیتوانم به تنهایی به تمام استانها آموزش بدهم.
در حال حاضر تمام مربیان مردی هم که در این رشته در ایران کار میکنند مدرک مربیگری درجه سه دارند و هنوز دوره ارتقای سطحی برایمان تشکیل نشده است. در صورتیکه ما بتوانیم بر تعداد مربیان زن بیفزاییم قطعا خانوادهها با روی بازتری از فعالیت فرزندانشان در این رشته استقبال میکنند و دیگر مخالفتی با پرواز کردن دخترانشان در کنار آقایان ندارند. اگر این شرایط مهیا شود قطعا خانمها پاراگلایدار را اصولی آموزش میبینند و کسی ناآگاهانه دنبال آن نمیرود تا با خطر مواجه شود.»
نایبرییس انجمن ورزشهای هوایی بانوان امیدوار است که بتواند هر چه زودتر تیم ملی پاراگلایدر بانوان را نیز تشکیل دهد تا هر چه زودتر شرایط برای حضور این ورزشکاران در میادین بینالمللی فراهم شود. «پاراگلایدر هم مثل مابقی ورزشها مسابقات برونمرزی دارد. امیدواریم بتوانیم با برگزاری مکرر رقابتهای کشوری، نفرات برتر را انتخاب کنیم تا تیم ملی را هم تشکیل دهیم. وقتی ما در داخل کشور مشکلی برای حضور در مسابقات نداریم، قطعا خواهیم توانست در میادین خارجی هم شرکت داشته باشیم.»
او در پاسخ به این سوال که مسوولان، حمایتهای لازم را از انجمن ورزشهای هوای زنان انجام میدهند یا خیر، گفت: «به هر حال کم و زیاد در هر جا وجود دارد ما هم باید این شرایط را بپذیریم. مسوولان هر زمانکه دستشان باز بوده حمایتهای لازم را از ما کردهاند.»
