آن نمازی که بود سینه سپهدار کلامش
آن نمازی که خــــدا شد تماشاگر رازش

آن نمازی که سر ظهر جفا برپا خاست
آن نمازی که حسین بن علی برپا داشت

آن نمازی که نه آب است به مقدار وضویش
وه چه پر شـــور بود قامت رعنای سجودش

آن نمـــازی که قنوتش قنـوت شُکر است
آخرین سجده عاشق به روی مُهر است

بعد از این سجده دگر سجده دیگر نبود
قبله بود… فرصت چرخیدن دیگر نبود

نیم تن شد تن خود به سر قبله نهاد
ذکـر آخر به همان حنـجر بُبریده نهاد

که من آنم رضایت که تو باشی راضی
این تو و جان من و فرصت یک جانبازی

مهدی کویر

از وبلاگ میکده
http://mahdikavirpoems.blogfa.com/post-62.aspx

یا علی مدد